Via de banner aan de rechterkant komt U op de site van Lareina Willeke

Dit boek beschrijft het leven van een gewone vrouw met een ongewoon leven. Willeke Meijer werd in 1959 geboren te      Rotterdam en werd als meisje van 7 jaar door haar eigen moeder aan pedofielen verhuurd. Als tienermeisje van 16 jaar oud ging ze een relatie aan, die in een huwelijk resulteerde. Op 18 jarige leeftijd werd haar eerste dochtertje geboren. De relatie mondde uit in de arrestatie van de vader wegens seksueel misbruik van zijn eigen dochtertje. Na haar scheiding van deze man kwam ze in een  relatie terecht, die haar in een horrorverhaal van zeer ernstige en grove lichamelijke en seksuele mishandeling deed belanden. Tijdens deze relatie werd haar tweede dochtertje geboren. Maar ook deze relatie eindigde met de arrestatie van deze man na vermeend seksueel misbruik van zijn stiefdochtertje. Hierna kwam ze in een relatie terecht met een jongere man,  met wie ze ook trouwde, en die haar in een negatieve spiraal van drugsgebruik meetrok. Tijdens deze relatie leerde zij een vriend van de familie van haar man kennen. Deze oudere man wierp zich op als een begripvolle luisteraar, die open leek te staan voor al het levensleed, wat zij vanaf haar prille jeugdjaren had meegemaakt.

Nu uit!

Hoe reageren mensen op elkaar of in een bepaalde toestand? Wat doe je als de vijand jou bijzonder vindt en een innige band met je wilt aangaan? Hoe bescherm je je dierbaren tegen machtige personen?

De duisternis voorbij is een verhaal achter wat er speelt in de maatschappij. Hoewel het een toekomstige wereld voorstelt, zal het ‘ons’ huidige systeem, waaronder jeugdzorg en de psychiatrie, op de grondvesten doen schudden. Het boek onthult de mechanismen achter geweld, manipulatie, opsluiting en het uit elkaar jagen van gezinnen.

Het is in romanvorm verteld, vanuit het perspectief van Connor, Megan, Alan, de verzetsleider Finn en de anderen.

Met volledige openheid kunnen we mogelijk de duisternis verdrijven uit de samenleving die zegt vrij en rechtvaardig te zijn.

Hopelijk neemt ook De duisternis voorbij je weer mee naar een ander leven.

Sarah Morton.

Connor is zeventien jaar en leeft ernaartoe om het Verzet in te gaan. Hij durft weer vooruit te
kijken. Zijn confrontatie met generaal Whispers ligt een paar jaar achter hem. Sindsdien laten ze
elkaar met rust. Het leven lacht Connor voorzichtig toe.
Het drama vangt aan zodra Finn – verzetsleider en Connor’s held – verdwijnt in een poging om het
leven van collega’s te redden. Connor raakt verstrikt in een web van chantage.
Alan heeft te lijden onder vage angsten. Aanvankelijk lijken deze over zijn persoonlijke leven te
gaan, terwijl het net zich al rondom hem begint te sluiten. Plots verdwijnt hij. Megan, Connor’s
zusje volgt snel. Alle gebeurtenissen leiden tot een en dezelfde persoon. De Engel des Doods blijkt
actiever dan ooit, onder een andere naam. Nu is er geen andere uitweg meer dan het oorlogspad.
Langzaamaan wordt duidelijk waar het Leaders of the Free World echt om te doen is.

Een psychologische thriller over liefde, moed en vriendschap in een sprankelende maar bedreigde
wereld. Hoewel het verhaal in het verlengde ligt van Ziek van angst, kunnen ze los van elkaar worden gelezen.

Auteur: Sarah Morton

Titel: De duisternis voorbij

Uitgeverij: Artscience

ISBN: 978-90-817533-1-9

Website: www.ziek-van-angst.nl

Verkrijgbaar: Boekenroute.nl

Het boek is beschikbaar! Willeke Meijer: Mijn jeugd vermoord.
Verkrijgbaar via www.pumbo.nl/boek/mijn-jeugd-vermoord of via de boekhandel onder vermelding van het ISBN nummer 978-90-819689-0-4
Dit boek beschrijft het leven van een gewone vrouw met een ongewoon leven. Willeke Meijer werd in 1959 geboren te Rotterdam en werd als meisje van 7 jaar door haar eigen moeder aan pedofielen verhuurd. Als tienermeisje van 16 jaar oud ging ze een relatie aan, die in een huwelijk resulteerde. Op 18 jarige leeftijd werd haar eerste dochtertje geboren. De relatie mondde uit in de arrestatie van de vader wegens seksueel misbruik van zijn eigen dochtertje. Na haar scheiding van deze man kwam ze in een relatie terecht, die haar in een horrorverhaal van zeer ernstige en grove lichamelijke en seksuele mishandeling deed belanden. Tijdens deze relatie werd haar tweede dochtertje geboren. Maar ook deze relatie eindigde met de arrestatie van deze man na vermeend seksueel misbruik van zijn stiefdochtertje. Hierna kwam ze in een relatie terecht met een jongere man, met wie ze ook trouwde, en die haar in een negatieve spiraal van drugsgebruik meetrok. Tijdens deze relatie leerde zij een vriend van de familie van haar man kennen. Deze oudere man wierp zich op als een begripvolle luisteraar, die open leek te staan voor al het levensleed, wat zij vanaf haar prille jeugdjaren had meegemaakt. Doch hij bleek te handelen uit eigenbelang en misbruikte het vertrouwen wat zij hem had gegeven door haar in een gewelddadige SM-relatie te trekken. Nadat de man zich ook aan haar dochtertje had vergrepen, was dat voor haar de druppel die de emmer deed overlopen. Ze kwam in een soort van roes terecht en heeft de man vermoord met hulp van een vriend van haar toenmalige echtgenoot. Na haar arrestatie werd ze veroordeeld tot twaalf jaar gevangenisstraf. Het boek beschrijft vervolgens de jaren van detentie, waarin zij na verloop van tijd het slachtoffer werd van de tunnelvisie van gevangenispersoneel en directieleden. Het werd een nachtmerrie waarbij ze op een gegeven moment werd gered door tussenkomst en inmenging van de toenmalig fractievoorzitter van de SP in de Tweede Kamer, Jan Marijnissen, en de bekende publicist en journalist Bert Voskuil. Het boek beschrijft tevens de relatie tussen haar en haar twee dochters waarvan ze zelf zegt, dat “ze door haar daad en veroordeling niet enkel haar vrijheid maar ook haar twee dochters verloor”. Het boek beschrijft tevens enkele actuele zaken, die zich na haar detentie hebben afgespeeld. Waaronder de opvoeding van haar twee kleinkinderen, haar kunst en het verzoek van documentairemaakster Jessica Villerius om als hoofdpersoon te fungeren in een aflevering van een documentairereeks genaamd “Moordvrouwen”. Deze werd op 9 mei 2011 door Net5 uitgezonden. Hierna verscheen ze enige malen in de publiciteit. Zo verscheen er op 10 september 2011 in de bijlage “Vrouw” van de Telegraaf een interview met haar en werd ze door de NTR gevraagd om in de uitzendingen op 5 oktober 2011 en 21 maart 2012 van het toenmalige televisieprogramma “5op 2″ te verschijnen. Vermeldenswaard is ook, dat er al in 1999 een documentaire is gemaakt over de ervaringen van Willeke Meijer tijdens haar detentieperiode, genaamd “Met voorbedachte rade”. Deze documentaire werd indertijd gemaakt door Christine v.d. Aar en Remco van Westerloo en door SBS6 en NET5 uitgezonden. Het boek “Mijn Jeugd vermoord” is een aangrijpend levensverhaal van een vrouw wiens levenspad zeker niet over rozen is gegaan. Haar motivatie om dit op papier te zetten is, dat ze daarmee hoopt mensen de ogen te openen voor het leed wat kinderen en vrouwen kan worden aangedaan. En om mensen, die hiervan getuigen zijn, te motiveren om daadwerkelijk in te grijpen of daders aan te geven. Zodat slachtoffers niet de fout maken, die zij zelf helaas wel heeft begaan op een dieptepunt in haar leven. Het boek is rijkelijk voorzien van foto’s en fragmenten uit originele documenten. Een boek wat de moeite waard is om te lezen!

Zie ook: www.lareinawilleke.com

Herken je dit en zoek je “een ander geluid”, kom dan op 15 november naar UMAI – centrum voor Bewust Zijn – zaal 1

Datum : Donderdag 15 november 2012

Tijd : 19:30-21:30 uur (zaal open vanaf 19:00 uur)

Locatie : UMAI Centrum voor Bewust Zijn

Adres : Prinses Marijkestraat 20 in Alphen aan den Rijn

Entree : € 10,- (studenten krijgen 50% korting)

Reserveren vooraf is wenselijk i.v.m. de zaalbezetting, en kan door het sturen van een e-mail naar: lezing@teeuwis.nl of via deze website: Inschrijven

Sprekers:

GIO VOGELAAR- Werkte als gymnastiekdocent, recreatiesportbegeleider, pedagogisch medewerker op een leefgroep en als schoolmaatschappelijk werker op een internaatschool. In 2008 besloot hij dat hij niet meer kon werken op de manier die van hem verwacht werd. Nu werkt hij als zelfstandig gezinscoach, ouder- of jongerenbegeleider, geeft trainingen in bewustwording en workshops percussie. www.jeugdzorgvuldig.nl

SARAH MORTON– Sarah Morton vertelt hoe ze als zesjarige is gediagnosticeerd met autisme. Haar jeugd is grotendeels bepaald door de mening van deskundigen. Op het speciale onderwijs kreeg ze een 24-uurszorgindicatie. Met steun en hulp van mensen die wel in haar geloofden, kon zij een zinvol en zelfstandig leven opbouwen. Zij woont nu op zichzelf en heeft inmiddels vijf boeken op haar naam staan en een website opgericht waarmee ze opkomt voor mensen die klem zitten, met name kinderen: www.dus-sarah-morton.info en www.afwijkend-en-toch-zo-gewoon.nl Haar boeken neemt ze mee naar de lezing.

PEGGY SCHUT – Studeert pedagogiek en heeft ook filosofie gestudeerd. Zij heeft de diagnose ADHD en begint de laatste tijd steeds meer te genieten van de positieve kanten die daarbij horen. Omdat ze veel mensen in haar omgeving kent met de diagnoses ADHD, Autisme, Dyslexie en Hoogbegaafdheid is ze zich hier steeds meer in gaan verdiepen. Ze vond het altijd al vreemd dat deze labels worden gezien als stoornissen of problemen, want zij vindt mensen met deze labels juist erg creatief en talentvol. In 2010 heeft ze samen met Gio Vogelaar het “Positief Label Festival” geïnitieerd en het samen met Lex Hupe in Nijmegen georganiseerd. Doel was om een positieve kijk op labels te creëren. Haar lezing gaat ook over de positieve kanten van deze labels en wat daarover is onderzocht. Ook gaat ze in op hoe we onze benaderingswijze en ons onderwijs eventueel kunnen verbeteren naar mensen met deze labels toe. creatievechaoot.wordpress.com

Na haar scheiding van deze man kwam ze in een relatie terecht, die haar in een horrorverhaal van zeer ernstige en grove lichamelijke en seksuele mishandeling deed belanden. Tijdens deze relatie werd haar tweede dochtertje geboren. Maar ook deze relatie eindigde met de arrestatie van deze man na vermeend seksueel misbruik van zijn stiefdochtertje. Hierna kwam ze in een relatie terecht met een jongere man, met wie ze ook trouwde, en die haar in een negatieve spiraal van drugsgebruik meetrok. Tijdens deze relatie leerde zij een vriend van de familie van haar man kennen. Deze oudere man wierp zich op als een begripvolle luisteraar, die open leek te staan voor al het levensleed, wat zij vanaf haar prille jeugdjaren had meegemaakt. Doch hij bleek te handelen uit eigenbelang en misbruikte het vertrouwen wat zij hem had gegeven door haar in een gewelddadige SM-relatie te trekken. Nadat de man zich ook aan haar dochtertje had vergrepen, was dat voor haar de druppel die de emmer deed overlopen. Ze kwam in een soort van roes terecht en heeft de man vermoord met hulp van een vriend van haar toenmalige echtgenoot. Na haar arrestatie werd ze veroordeeld tot twaalf jaar gevangenisstraf. Het boek beschrijft vervolgens de jaren van detentie, waarin zij na verloop van tijd het slachtoffer werd van de tunnelvisie van gevangenispersoneel en directieleden.

Het werd een nachtmerrie waarbij ze op een gegeven moment werd gered door tussenkomst en inmenging van de toenmalig fractievoorzitter van de SP in de Tweede Kamer, Jan Marijnissen, en de bekende publicist en journalist Bert Voskuil. Het boek beschrijft tevens de relatie tussen haar en haar twee dochters waarvan ze zelf zegt, dat “ze door haar daad en veroordeling niet enkel haar vrijheid maar ook haar twee dochters verloor”. Het boek beschrijft tevens enkele actuele zaken, die zich na haar detentie hebben afgespeeld. Waaronder de opvoeding van haar twee kleinkinderen, haar kunst en het verzoek van documentairemaakster Jessica Villerius om als hoofdpersoon te fungeren in een aflevering van een documentairereeks genaamd “Moordvrouwen”. Deze werd op 9 mei 2011 door Net5 uitgezonden. Hierna verscheen ze enige malen in de publiciteit. Zo verscheen er op 10 september 2011 in de bijlage “Vrouw” van de Telegraaf een interview met haar en werd ze door de NTR gevraagd om in de uitzendingen op 5 oktober 2011 en 21 maart 2012 van het toenmalige televisieprogramma “5op 2″ te verschijnen. Vermeldenswaard is ook, dat er al in 1999 een documentaire is gemaakt over de ervaringen van Willeke Meijer tijdens haar detentieperiode, genaamd “Met voorbedachte rade”. Deze documentaire werd indertijd gemaakt door Christine v.d. Aar en Remco van Westerloo en door SBS6 en NET5 uitgezonden. Het boek “Mijn Jeugd vermoord” is een aangrijpend levensverhaal van een vrouw wiens levenspad zeker niet over rozen is gegaan. Haar motivatie om dit op papier te zetten is, dat ze daarmee hoopt mensen de ogen te openen voor het leed wat kinderen en vrouwen kan worden aangedaan. En om mensen, die hiervan getuigen zijn, te motiveren om daadwerkelijk in te grijpen of daders aan te geven. Zodat slachtoffers niet de fout maken, die zij zelf helaas wel heeft begaan op een dieptepunt in haar leven. Het boek is rijkelijk voorzien van foto’s en fragmenten uit originele documenten.

Een boek wat de moeite waard is om te lezen!

Bestel hier

Voor de  Argusoog-radio heb ik eens gesproken middels een interview. Iemand reageerde daarop. Zelf is hij bij een sjamaan geweest (gewoon in Nederland) en dit heeft hem geholpen. Zo heeft hij nu een open blik in plaats van een ghotic-look.
Hij voelt zich beter in zijn lichaam. Zijn energieveld is permanent veranderd, meer zoals het hoort te zijn. Hij oordeelt minder snel en is veel meer naar zijn intuïtie gaan leven. Zijn grenzen kan hij beter aangeven. Gebeurtenissen en wat anderen vinden kan hij beter naast zich neerleggen. Het raakt hem minder. Hij heeft leren loslaten wat niet van hem is.
Hij heeft een Sjamaanse workshop gehad, die uit vier readings bestaat. Hoewel hij nog weinig energie heeft door een kwikvergiftiging uit het verleden, is zijn leven veranderd.
Mensen met trauma’s en rouw die al jaren bij de GGZ lopen, zijn in een paar sessies opgeknapt.
Ook voor iemand met autisme zou Miranda veel kunnen doen. Hoewel autisme nooit overgaat (dat zou ik ook niet willen, omdat het toch een deel is van wie ik ben), kan er veel veranderen ten positieve.
Alleen de erkenning van wat er aan de hand is, kan al helend zijn. Hoe de psychische problemen zijn ontstaan. Autisme heb ik al mijn leven lang, maar tot een jaar of tien was ik een gezond en redelijk vrolijk kind.
Hoewel ik open sta voor het spirituele, ben ik niet lichtgelovig. Maar zijn verhaal was openhartig en duidelijk.
Mijn oma, wie eerst bang was dat ik in handen zou vallen van een kwakzalver, besloot me later zelfs financieel te steunen, toen ze merkte dat ik er echt voor wilde gaan en het mij ook hielp! (Zoals ze me vaker iets toestopt, omdat ik het financieel niet breed heb.)
Het viel haar ook op hoe helderder en beter gearticuleerd mijn stem klinkt. Ik zit minder in elkaar gedoken. Mijn blik is open en niet meer zo boos.

De eerste reading: Ik mocht op een bank gaan zitten.
Miranda vroeg niet wat me mankeerde, maar richtte haar aandacht op mij en voelde aan wat mijn klachten waren. Dit voelt zij in haar eigen lichaam, als was het haar eigen pijn. Dat herken ik: zie ik een kind in nood, ervaar ik dit alsof het met mijzelf gebeurt.
Energetisch probeert ze de kwalen, schade en blokkades te helen. Ik hoefde niets te doen, behalve het toe te laten.
Het was moeilijk om bij mij binnen te komen, vertelde ze: uit zelfbescherming heb ik me afgesloten voor mensen. Volgens haar heb ik een stolp om me heen, waardoor ik ‘klein’ blijf, niet verder kan groeien. Ook dat herken ik. Er zaten blokkades, angsten en frustraties in mij en ik had een droge keel door alles wat ik nog niet heb kunnen uitspreken. Ook dit ervoer ik zelf zo.
Ze heeft niets gezegd wat ik kon weerleggen, waar de reguliere hulpverlening de meest stuitende dingen over me beweerd heeft.
Toen ze opmerkte: “Ik hoor je zeggen: ik wil uit dit leven bevrijd worden”, schoot ik vol.
Hoewel het een stuk beter gaat dan luttele jaren terug, is het een gevoel dat soms bovenkomt. Bijna niemand weet dit van mij.
Ik zei niets, ik wilde me niet ‘zomaar’ gewonnen geven. Dit had ik haar ook nog niet verteld of geschreven, dat weet ik zeker.
Tijdens de eerste sessie legde Miranda een beschermend energielaagje over me heen. Wat er om me heen gebeurt, ervaar ik nog wel, alleen raak ik niet meer zo snel uit evenwicht.
Ze liet mijn energie circuleren, wat ik op een gegeven moment ook letterlijk kon ervaren. Hiervoor hoefde ze me niet aan te raken, wat ook fijn is omdat ik (intiem) lichaamscontact pas verdraag als ik iemand goed ken.
Blokkades kwamen los en donkere energie vloeide weg.
Als vanzelf kwam er vervolgens een gesprek op gang. We herkenden veel in elkaar. Hoe we in de maatschappij staan en hoe volwassenen vaak met kinderen omspringen. Zij geloofde ook in mijn levenstaak om kinderen een stem te geven.
Tijdens de tweede reading zou ze mij in contact brengen met mijn kern en deze repareren.

Geheel ontspannen liep ik naar de treinhalte, waar ik op de heenweg nog liep te zoeken en te stressen. Nu liep ik meteen goed. Ik had rust in mijn hoofd, alsof niets me meer uit balans kon brengen.
In de spiegel zag ik een open blik. Ik herkende mezelf weer, waar ik eerst een vreemde zag.
Die sereniteit was niet blijvend. Nog steeds voel ik me verlamd en besluiteloos als meerdere dingen tegelijk mijn aandacht eisen. Ook heb ik een paar slechte dagen achter elkaar gehad, waarin het leek alsof het allemaal toch geen zin had. Vrij plotseling brak daarna de spreekwoordelijke zon door, als bij een eerste heldere avond na dagenlange regenval. Dagen die ik doorbracht in een onverstoorbare vrede.
Mijn behoefte aan extra’s: snoepen en snacken is al bijna helemaal verdwenen. Eerder moest ik moeite doen om versnaperingen te laten staan, nu kan ik naar mijn lichaam luisteren wat het echt nodig heeft, zonder er moeite voor te hoeven doen. Vreemd is dat niet, Miranda helpt ook mensen met overgewicht weer in hun element te komen, waarmee eetbuien verdwijnen. Híervoor kwam ik niet, toch werkt het ook bij mij door.

Het belangrijkste is echter vrijuit kunnen spreken.
Onlangs stond in een supermarkt een buggy met een peuter erin geparkeerd. Geen ouder te bekennen. Het kind zag er droevig en verloren uit. Meestal ben ik dan verlamd van besluiteloosheid. Nu zei ik wat vriendelijke woorden tegen het meisje en vroeg waar de ouders waren, maar het kon volgens mij geen antwoord geven. Ik was een vreemde voor haar, zij was misschien nog geen twee jaar oud en ze wist vast ook niet waar ze waren.
Een vakkenvuller vroeg ik om de ouders om te roepen. Hij weifelde: misschien werden ze dan kwaad.
“Staat het kind hier al lang?” wilde hij weten. Wat is lang? Een klein kind heeft een andere tijdsbeleving dan wij, volwassenen.
Uiteindelijk stemde hij toe om de ouders om te roepen, daar ik duidelijk ongerust was. De oma kwam net aanlopen. Ik legde de situatie uit: Niemand lette op het kind, dus heb ik maar even op haar gepast.
De vrouw verontschuldigde ze zich; ze dacht dat de moeder het kind bij zich had. Ze bedankte me en liep weg met de buggy. Overigens zonder verder naar het kind om te kijken.
Pas later zag ik haar met het kind in de armen. Het mocht in de boodschappenwagen spelen met haar iets oudere zusje, tussen de schappen. De eenzaamheid was uit het gezichtje, het was ontspannen en er kon een lach vanaf.

Mijn netwerk deed ik verslag van mijn ervaring bij Sjamaan Miranda en over de prop in mijn keel of druk vanuit mijn middenrif, wat mij vaak parten speelt.
Een vriend van mij schreef: “Als je jezelf kunt toestaan om steeds meer uit te spreken, wat er van binnen uit, úit wil, …. dan verdwijnen deze lichamelijke klachten!”

Sarah Morton

Wetende – of Helpende Getuige is een woord van Alice Miller. Zij was een psychoanalytica die zich verdiepte in de invloed van ervaringen in de kindertijd.
Meerdere boeken heeft zij erover geschreven, onder andere: In den beginne was er opvoeding en Eva’s ontwaken.
Wat kinderen meemaken leren ze te verdringen als er geen mogelijkheid is om zich te uiten, met iemand te delen welk geweld en vernederingen ze moeten ondergaan.

De positie van Wetende Getuige is zwaar. Beseffen wat er met een kind gebeurt en wat dit betekent en vaak niets kunnen doen, behalve een vriendelijk woord, een blik van medegevoel. Het als persoon erkennen. Beseffend dat het kind er alleen voor staat.
Hoe kun je de noodsituatie van een kind overbrengen aan de opvoeders, als zij hier geen weet van hebben of willen hebben en jou alleen maar vreselijk bemoeizuchtig vinden?
Mijn ervaring is: als je zelf te boos of te emotioneel bent door het voorval, je het soms beter kunt laten gaan, zolang het kind niet in levensgevaar verkeert.
Wanneer je rustig en helder kunt blijven, is het de moeite waard om te proberen de ouder uit te leggen hoe de situatie voor het kind is. Handelt de ouder duidelijk vanuit onmacht, kan het voor het gezin positief uitwerken wanneer je hulp aanbiedt. Bijvoorbeeld, een kind reikt smekend de armpjes en krijgt een snauw omdat de moeder/vader de boodschappentassen al moet dragen. Dan zou je kunnen aanbieden om de tassen in de wandelwagen te leggen, zodat de ouder het kind zelf kan dragen in plaats van andersom. Misschien mag je helpen de tassen sjouwen. Je kunt uitleggen dat je de situatie herkent (als dat zo is), hoe ouders klem kunnen zitten tussen de noden van het kind en andere zaken die de aandacht opeisen.
Iedere situatie is uiteraard anders, maar het positie van het kind erkennen lijkt me altijd beter dan de ogen ervoor sluiten.

Onlangs stond er een moeder te wachten voor het Stadhuis. Haar dochter van ca 2½ jaar – vastgesnoerd in een buggy – probeerde zich om te draaien en leuk contact te maken. Ze babbelde vriendelijk en vrolijk en probeerde haar moeder aan te kijken. De hoop in die onschuldige kinderogen waar geen antwoord op kwam, hartverscheurend.
De vrouw staarde voor zich uit, alsof haar kind niet bestond.
Op mijn voorzichtige opmerking: “Uw dochtertje riep om u”, keek ze mij koud aan.
Of misschien was het slechts verbeelding, keek ze dwars door mij heen. Wat restte mij nog dan zelf even lachen naar het kind, iets terugzeggen? Haar bestaan erkennen. Mijn hart bloedde toen ik mijn weg weer vervolgde. Het liefst had ik het meisje zó meegenomen.

Kinderen groeien geestelijk door interactie. Wanneer zij er maar wat bijhangen en ook zelf niets kunnen ondernemen, lijken ze ook minder ontwikkeld qua woordenschat, inlevingsvermogen en met gevoelens en conflicten omgaan. Ze zijn in beslag genomen door hun emotionele nood.
Ogen zonder geluk. Kinderen met de blik van een grijsaard. Vaak kom ik ze tegen.
“Wie zijn kind liefheeft, spaart de roede niet”, en “De wil van het kind moet worden gebroken”, waren overtuigingen die deel uitmaakten van de opvoeding.
Openlijk geweld tegen kinderen staat nu weliswaar ter discussie. Het contact tussen ouder en kind zou gelijkwaardiger zijn, er wordt meer overlegd, kinderen krijgen meer vrijheid. Alleen is dat echt zo?
Baby’s vanaf zes weken, geparkeerd bij een opvangcentrale, omwille van de economie. De straat is het exclusieve terrein geworden van de automobilist. Ouders weten niet wat ze met hun kinderen aanmoeten en parkeren ze voor de televisie. Des-kundigen letten steeds nadrukkelijker op ‘afwijkend’ gedrag, om een psychiatrisch label op te plakken.
De autoritaire opvoeding heeft plaatsgemaakt voor pedagogisch comfort en medicalisering. Voor het uiten van gevoelens is in veel gezinnen nog altijd geen ruimte.
Tegenwoordig slaan en schelden ouders niet uit overtuiging, maar uit onmacht.
Voor een corrigerende tik kun je de ‘kinderbescherming’ achter je aan krijgen. Is als kind uit je vertrouwde omgeving gesleurd worden en afgevoerd naar een geheim adres dan goed voor je ontwikkeling?
Ik ben tegen alle vormen van geweld, alleen de ‘kinderbescherming’ vormt nog een veel groter gevaar voor een harmonieuze kindertijd dan wat er thuis aan ontbreekt, in tegenstelling tot wat de naam doet vermoeden.

We zijn vervreemd van de natuur. Hoeveel kinderen kunnen nog spelen in bossen en open velden? De omgeving is kunstmatig. Bij veel kinderdagverblijven gebruikt men kunstgras, in plaats van levend gras. Omdat het hygiënischer is?
De lokaaltjes en buitenspeelplaats zijn vaak piepklein, ze voldoen net aan de minimumeisen.

Enerzijds heerst er een veiligheidskramp (kinderen mogen zich niet meer bezeren) en tegelijk krijgen zij niet de tijd en ruimte om kind te zijn. Ze missen essentiële ervaringen.
Soms vraag ik me af: waarom vermenigvuldigen mensen zich niet gewoon door middel van kopie? Waar dient de kindertijd voor?
Het is een tijd van ontwikkeling. Het bepaalt grotendeels hoe je als volwassene in het leven staat. De kinderen zijn de volwassenen van later. Zij gaan bepalen hoe de wereld eruitziet en wat er met de medemens gebeurt.
Het geluk van een kind is een onbetaalbaar geschenk, zou je zeggen. Wanneer ik een kind zie dat in z’n element is, met een heldere, vrolijke blik, is het leven volmaakt.
Een liefdevolle band tussen ouder en kind is van wezenlijk belang om vertrouwen op te kunnen bouwen in zichzelf en in het leven. Voor een kind is het levensnoodzakelijk, zij kunnen nog niet voor zichzelf zorgen of de aandacht geven die ze nodig hebben. Zonder een betrokken volwassene dooft de zin in het leven uit.
De natuur is een goede raadgever. In het wild zijn kinderen van de diersoorten die het meest op ons lijken, voor hun overleving afhankelijk van hun verzorgers, meestal de moeder. Op zichzelf aangewezen zijn ze ten dode opgeschreven. ‘Zonder moeder geen baby’, las ik eens in De stem van het jonge kind (Gaby Stroecken).
Officieel is twee derde van de kinderen veilig gehecht. Een derde dus niet.

Kinderen die deelnemen aan het leven en een plek hebben in het gezin, in plaats van hun tijd uit te zitten, bloeien op. Zij lijken gezonder, vrolijker en socialer dan kinderen die worden behandeld alsof ze lucht zijn.
Tweejarigen die al hele gesprekken kunnen voeren. Hun open en heldere blik.
Ook lichamelijk lijken zij gezonder, daar ze meer bewegingsvrijheid hebben en minder stress. Ouders geven grenzen aan (bijvoorbeeld aan snoep, televisie of in gevaarlijke situaties) uit liefde.
Begrenzen is iets anders dan beknotten. In het laatste geval heeft het kind (letterlijk) geen speelruimte.

De liefde tussen ouders en kind kan intens zijn. Wanneer je kind in nood verkeert kan dit een oerkracht losmaken. Er zijn verhalen van moeders die hun zoon of dochter onder een auto vandaan kunnen bevrijden, waar er anders 12 mensen voor nodig zijn om het geval op te tillen.
Zover hoeven we het niet eens te zoeken.
Met veertien jaar was ik in een depressie terecht gekomen, nadat ik mij ongewenst voelde thuis en klasgenoten mij buitensloten en afzeikten omdat ik niet mee kon komen met de groep. In die tijd ging ik bij mijn vader wonen. Urenlang konden we praten over wat ik meemaakte en hoe het nu verder moest. Langzaam aan krabbelde ik op en werd mijn leven lichter. Ook doordat er een spelbegeleidster op school kwam werken, die kinderen zag zoals ze waren in plaats van ze haar wil op te leggen. Zij had en open blik en was liefdevol en betrokken.

De tijd en aandacht die mijn vader voor me overhield, naast een full-time baan, verbaast me achteraf nog steeds.

Liefde is een levenskracht die verandert met het kind mee en tegelijk is het een stabiele factor. Het is een belangrijke drijfveer.
Een kind kan zich alleen via de omgeving ontwikkelen en alleen een liefdevolle ouder kan daadwerkelijk ingaan op wat een kind nodig heeft.

Volgens mij is er ook geen ‘goede’ of ‘slechte’ opvoeding, het is een weg die je bewandelt.
Hoe helderder je bent van geest, hoe duidelijker je je kind ook kunt zien zoals het is en wat het nodig heeft. Het heeft te maken met in staat zijn ons eigen verleden te kennen.
De gevoelens van kinderen ontkennen of belachelijk maken komt voort uit eigen ervaringen moeten verdringen of ontkennen toen we zelf klein en afhankelijk waren. Toen we alleen waren met onze gevoelens en afgewezen werden door de belangrijkste personen in ons leven, hadden we krachtige psychologische overlevingsmechanismen nodig om ons te handhaven.
Naarmate we ons meer kunnen verplaatsen in het kind dat we ooit waren en het erkennen, kunnen we ook andere kinderen begrijpen en zelf een Wetende Getuige worden.

Ouderschap is geen jas die je aan – en uit kunt trekken.

Door Sarah Morton

Elk boek bevat een ziel; die van de schrijver. Al heb je iets totaal verzonnen, dan nog geef je iets van jezelf prijs, zeker als je werkelijk staat voor wat je met de wereld deelt.
Een verhaal dat mijn hart weet te bereiken, kan een stempel drukken op mijn leven. Het vergezelt me nog jarenlang en is een plek waar naar ik terug kan keren. Het maakt niet uit hoeveel boeken ik nog lees en hoeveel werelden ik nog ontdek.

Reeds als peuter hadden spannende verhalen een onweerstaanbare aantrekkingskracht op me. Het begon met de T-rex Ruigtand, uit Platvoet en z’n vriendjes.
Vanaf zes jaar speelden zich hele films en levens af in mijn innerlijke wereld. Ik zou er een boek aan kunnen wijden en betreur het ergens dit niet te hebben gedaan toen. Voor mij waren de personen, dieren, gevoelens en gebeurtenissen levensecht.

Een gewelddadige cultuur op het speciale onderwijs heeft mijn vertrouwen in het leven beschadigd en is tegelijk een bron waar ik steeds weer uit kan drinken. Leerkrachten die schreeuwen, slaan, door elkaar schudden of je de klas uit slepen als je niet gehoorzaamt.
De enige volwassene die ik vertrouwde, was Luka. Zij was werkzaam als spelbegeleidster. Er ontstond een band, als het even kon maakte ik een praatje met haar. Hoewel kort, betekende het alles voor mij. Net toen ik op het punt stond haar toe te vertrouwen hoe het er op school aan toeging, viel zij weg door een zware depressie. Ik was nergens meer.
Mijn vader met wie ik eerst een hechte band had, met wie ik alles kon delen en wie mij accepteerde zoals ik was, dreigde ik ook te verliezen. Zijn vriendin Louise en de school kwamen tussen ons. Als hij meeging in mijn belevingswereld was dat ongewenst gedrag in stand houden of versterken, vonden zij.
Mijn vaders vriendin probeerde uit alle macht een band op te bouwen met mij, probeerde me volgens haar idealen her op te voeden. ‘Zou je niet graag een leuke, normale meid van achttien willen zijn?’ merkte zij zoal op. Ik was ondankbaar; zij was uren en uren voor mij bezig, met het regelen van hulp. Dat klopte ook wel. Zoals een begeleidster die mij leerde met het openbaar vervoer te reizen en met wie ik overal over kon praten.
Ik waardeerde haar inspanningen, niet hoe zij mijn leven probeerde te controleren. Ze praatte me een schuldgevoel aan. Had ik de euvele moed mijn eigen leven te willen bepalen, kwetste ik haar, verscheurde ik haar hart en werd ze er helemaal naar van. Zij stak, vond zij, zoveel tijd, liefde en moeite in me en ik smeet het terug in haar gezicht en weerde mensen af. Dat waren haar letterlijke woorden. Tegen zoveel macht, manipulatie en psychisch geweld kon ik niet op, als negentienjarige die nauwelijks ervaring had met voor mezelf opkomen. Zeker niet nu mijn vader steeds verder meeging in haar werkelijkheid en van zichzelf afgedreven was.
Wanneer ik mijn tranen niet kon binnenhouden, was het: “Je moet leren dat jouw gevoelens niet belangrijker zijn dan die van een ander.”
Ook de band met twee vrienden van mijn vader, die achter me stonden, en hoezeer ik gesteld was op mijn begeleidster, kon Louise niet zinnen. Ik moest sociaal zijn volgens haar maatstaven, contact maken, maar me zeker niet hechten aan mensen.

Ziek van angst is ook ontsproten uit mijn traumatisch gekleurde jeugd. Het gaat over psychologische oorlogsvoering. Een totalitaire invloed; het Worldwide Prostration Collectief wil de wereld hervormen en breekt de geest van politieke tegenstanders. Hoe mensen zich redden in een gevaarlijke wereld, waar je ieder moment je vrijheid en alles wat je lief is kunt kwijtraken.
Het gaat ook over de moed erin houden, over vriendschap, liefde. Waar je toe in staat bent als je er echt voor gaat en je stand kunt houden tegen geweld en macht. Ik voel mee met de personen, leer ze echt kannen.
De psychologische strijd tussen Connor en een hoge WPC’er, Whispers is geïnspireerd op de ‘band’ met mijn stiefmoeder en op het geweld op het speciale onderwijs.
Generaal Whispers heeft zijn zinnen op Connor gezet en ziet een geesteskind in hem. Hij wil een vader-zoon relatie aangaan. Connor kan niet aan hem ontkomen, zoals ik niet aan Louise kon ontkomen. Whispers wil de jongen zuiveren van de invloed van ongewenste personen, zoals van Alan die als een oom voor Connor is. De generaal zet de werkelijkheid steeds naar zijn hand en voert een psychologische terreur over zijn gevangenen. Wat hij doet is goed, dit heb je gewoon te accepteren. Connor doet dit niet, totdat hij door de knieën gaat onder het manipuleren, verbale dan wel fysieke geweld en het chanteren.
Whispers probeert van Connor een bruikbaar lid van het WPC te maken en hem een ‘fatsoenlijke’ opvoeding te geven.
Connor’s bewondering voor de Verzetsleider Finn en het vertrouwen en de samenwerking die er tussen hen is, is gebaseerd op wat er tussen Luka en mij had kunnen zijn, als zij niet weg was gevallen.
Deze wereld is voor mij vaak meer werkelijk dan mijn eigen leven. In een andere tijd en leven stappen.
Ieder verhaal blijft een deel uitmaken van mijn leven.

Met Luka heb ik inmiddels weer contact, via brieven en e-mail. Ook zij is geestelijk mishandeld en gedomineerd, door haar toenmalige vriend. Inmiddels heeft ze het redelijk verwerkt en haar leven weer opgepakt.
Mijn vader en ik hebben elkaar inmiddels gevonden. Hij is weer op aarde beland en wilde dat hij naar mij en zijn eigen inzichten had geluisterd. Ook heeft hij mijn boek gelezen en is onder de indruk.

Sarah Morton

Disclaimer: De namen van de bestaande personen zijn veranderd, om hun privacy te beschermen.

Bron Ziek van Angst

Met dank aan Sarah

******************************************************************************

In mijn vorige boek: “ Als het leger H.A.A.R.P. Speelt ” moest ik u helaas het antwoord schuldig blijven op de prangende vraag,
wie het nu eigenlijk zijn die de hele wereld regeren, die overal de touwtjes in handen hebben, die een regering opgebouwd
hebben achter de coulissen en ver weg in de schaduw van de zichtbare regering regeren. Kortom de schaduwregering van
deze wereld!
Wie zijn deze lieden?? Waar komen ze vandaan, en welke toekomstplannen hebben ze voor zichzelf??
Welke toekomstplannen hebben ze met u en mij??

Beide boeken staan rechts op de pagina >>>

Niet wéér een boek dat me gaat vertellen hoe ik mijn kinderen moet opvoeden!, zul je misschien denken en in zekere zin heb je gelijk.

Opvoeders geven hun kinderen wat ze zelf vroeger hebben ontvangen, ook als zij onder hun opvoeding hebben geleden. Hoe onlogisch dat ook klinkt. Je wilt anderen toch juist beschermen tegen en waarschuwen voor pijn en verdriet? En de meeste ouders houden toch zielsveel van hun kinderen?

Een groot deel van de kinderen staat er alleen voor. Voelt zich in de steek gelaten en onveilig. Ook als embryo en foetus kan het al overspoeld worden door gevoelens en stress.

Hoe je bent opgegroeid, is je basis en vormt je. Vanuit die werkelijkheid zul je ook met je kinderen omgaan.

Het prenataal vergiftigen, voor schut zetten, buitensluiten, uitlachen, voor gek verklaren en beschuldigen van kinderen, de meesten kijken er niet van op. Ook kinderen vastbinden, eenzaam opsluiten, liefde onthouden en doodzwijgen is in veel gezinnen een onderdeel van de opvoeding.

Toch willen de meeste ouders het beste voor hun kinderen. Hoe komt het dat ze geen empathie kunnen opbrengen? Welke invloed heeft de opvoeding op de maatschappij en andersom? Waar komt (vaak onbewuste) wreedheid vandaan? Hoe komt het dat velen het kind niet als een persoon zien? En welke rol spelen deskundigen daarin?

Op die thema’s gaat Sarah Morton in. Ze informeert, legt verbanden, beschrijft hoe het kind, maar ook de opvoeder zich voelt in veel situaties. Ze laat de lezer zoveel mogelijk zelf conclusies trekken. In de hoop dat we ons kunnen bevrijden van de vastgeroeste patronen en er geluk, liefde en harmonie in gezinnen komt.

Wat je niet verteld is… is ontstaan vanuit de behoefte aan een gezonde samenleving en om kinderen die dagelijks tegen de realiteit moeten vechten, een stem te geven.

Auteur: Sarah Morton

ISBN: 978-90-815775-0-2

Verkrijgbaar: Boekenroute.nl

Uitgeverij: DeNieSa www.deniesa.nl

Waarom DeNieSa?

“Be the change you wanna see” [Mahatma Ghandi]

Omdat het ‘systeem’ er niet meer uitkomt. Het heeft lang genoeg geduurd in Den Haag. Daar hoeven we geen fundamentele verandering van te verwachten. En die verandering is hard nodig. Lees het dagelijks nieuws en je ziet dat het alleen maar slechter gaat.Of lees het boek ‘Chaos Point’ van Ervin Laszlo en je snapt wellicht dat het hoogtijd dat mensen gaan opstaan en zelf die nieuwe wereld gaan creëren. De tijd raakt op…

Naar het boek

Reflectie ‘Wat je niet verteld is…’

Door Iwanjka Geerdink, auteur ´Diagnose Levensklem´ en
´Novaglobe´ en initiator Deniesa.

Na het lezen van Sarah´s boek kwam het lied van de Scorpions, Wind
of Change heel dichtbij…

“…Take me to the magic of the momentOn a glory night
Where the children of tomorrow share their dreams
With you and me” …

The world is closing in
Did you ever think
That we could be so close, like brothers
The future’s in the air
I can feel it everywhere
Blowing with the wind of change…
”

De Maya´s hebben over de sluier van de illusie die verdwijnt in
2012. Ervin Laszlo heeft het over de quantum leap upwards. Ik schrijf
in het Novaglobe boek over een compleet ander -m.n. economisch-
systeem. En Sarah schrijft over kinderen.

“Kinderen van Moeder Aarde”, van Thea Beckman passeert ook mijn
geestesoog.
“Mensen die Sarah kennen
weten dat zij over een levenswijsheid beschikt waar menig zestigjarige
alleen maar van kan dromen. Maar dat zij ook de downside van onze
samenleving heeft meegemaakt. De strijd kent om zin te geven aan het
leven.

Ik heb zelf een dochter van vier. Zij heeft met haar komst een dreun
gegeven aan mijn leven. Niet bewust. Maar zonder haar komst was ik
niet het pad ingeslagen dat ik nu ingeslagen ben. Zij heeft mede
gemaakt dat ik niet meer werk, kan werken, in het bankwezen. Dat ik de
waanzin van alledag zie, van gestreste ouders, gestreste kinderen die
vol met Ritalin gepropt worden. Een dolgedraaid systeem. Ontaarde
moeders. Ontaarde mensen.

Een andere lied schiet te binnen ´Mother and Child reunion´, van
Paul Simon… “The Mother and Child reunion is only a moment away…”.
Ik hoop dat het waar is. Dat we het natuurlijke verbond tussen
moeder en kind gaan aanvaarden. Een verbond dat niet te meten valt in
chemische stofjes, of valt te rationaliseren. Wat de wetenschap om die
reden niet kan meten, en dus niet ziet en daarom moeder-kind dynamiek
probeert probeert te verklaren vanuit ander dimensies. En de plank
wellicht behoorlijk mis slaat.

Vanuit het boeddhisme is een mooi credo naar het westen gewaaid…
dat kinderen onze grootste leermeesters zijn. Inmiddels weet, zie ik
dat ik de strijd met mijn dochter heb, om op tijd op school te komen,
haar eten naar binnen te krijgen of haar naar bed te krijgen, dat in
90% van de gevallen deze ´strijd´ een symptoom is van een
waanzinnige maatschappij. Alleen kan ik die nu niet even 1-2-3
veranderen. Wel kan ik doordat ik nu inzie waar het vandaan komt (denk
ik) mijn eigen frustratie _en_ die van haar een betere plek geven.

Kan de frustratie beter laten gaan. Wij zijn aan elkaar aan het
trekken, en het ´systeem´ is de lachende derde. Zij heeft gelijk en
ik heb gelijk. Zij is onschuldig en ik ben onschuldig. En toch
ontstaat er een conflict. Zo gaat dat in deze maatschappij. Te vaak.

Je bewust worden van je eigen (dis)harmonie, je eigen trauma´s, je
eigenaardigheden, dat is een terugkerend thema in haar boek. Als je
zelf nog niet goed ´gestemd´ bent, kun je moeilijk samen met je kind
een mooi geluid vormen, en als je niet ziet waar bepaalde gevoelens
vandaan komen, kan dat heel ernstige consequenties hebben voor ouder
en kind… Er wordt heel veel gesproken over bewustzijn, maar maar
weinigen geven er een praktische invulling aan. Sarah wel.

Ik denk dat kinderen massaal ons deze les aan het laten zien zijn,
maar dat we deze nog maar nauwelijks zien, of kunnen zien. Omdat de
boodschap te groot is te bevatten: Alles ´moet´ op de kop. Doen we
dat niet, dan gaan we niet in de quantum leap upwards, maar downwards.
2012, en euro die aan het instorten is, aardbevingen,
milieurampen, haar boek had niet op een beter moment kunnen komen.

Heel knap weeft Sarah spiritualiteit van ´hoog niveau´ (collectief
bewustzijn, eenheidsgedachte, connectie met moeder Aarde, etc.) aan
hele praktisch zaken als hoe je ervoor kunt zorgen dat je kind
prettiger eet. Minder druk is. Dat je meer plezier hebt met je
kinderen. En niet het minst belangrijk: hoe we onze maatschappij
kunnen omvormen naar een nieuwere, veel fijnere samenleving.

En Sarah verweeft ook bijvoorbeeld de essentie van de Zeitgeist
Moving Forward film. Hoe winstbejag, een ziek economisch systeem ons
langzaam naar de afgrond duwt, zich ingevreten heeft in kinderlevens
en onze omgang met kinderen. Time to change.

Eén kritische noot is dat ik als ouder af en toe frons en denk “Joh,
Sarah, wacht maar tot jij kinderen hebt…”. Maar gelijkertijd is dit
haar direct vergeven vanwege het feit hoe knap zij zich met het
emotiewezen van kinderen weet te verbinden. Op dit punt kan ik
eenieder aanraden om ook ´Destructieve Emoties´ (en hoe deze te
genezen) van Daniel Goleman te lezen.
In haar nawoord steekt Sarah overigens de hand in eigen boezem, spreekt haar eigen kinderwens uit, en de terughoudenheid dat zij het ook niet perfect zal doen. En dat
haar kinderen haar nog bijzondere dingen zullen leren…

Soms denk ik wel eens dat de kosmos het zo gemaakt heeft dat er twee
mensen nodig zijn om 1 kind te maken, om hen te leren harmonisch met
elkaar om te gaan. En zinnig. Maar ook met het kind. Drie-eenheid.
Waarbij de behoeftes van alle betrokkenen maximaal ingevuld worden.
Onze huidige sociale en economische modellen staan daar denk ik haaks
op. En pas als onze kinderen een zinnige habitat kunnen bieden, hebben
we de sleutel voor een mooiere wereld in handen. Maar dat lukt weer
pas als we totaal eerlijk naar ons zelf durven te kijken. Alle
gevoelens, gedachten, wensen er mogen zijn. En inzien dat ‘schuld’ en
‘taboe’ onzin begrippen zijn. En dat er een veel mooiere wereld
haalbaar is. Sarah’s boek neemt je mee op die tocht…

Al met al zie ik dit boek als een basisboek voor De Nieuwe
Samenleving, en zal het zodoende ook opnemen in reeks ´De Nieuwe
Samenleving´ (dit betreffen boeken die op deelgebieden ingaan op
analyse van de huidige samenleving en een potentieel herontwerp’). Zie
evt www.deniesa.nl [1]

De doelgroep van het boek is eigenlijk iedereen… van jong
volwassenen / kinderen tot de oude van dagen (ook aan de laatste groep
mensen doet Sarah een handreiking). Voor ouders zeer interessant, maar
ook voor niet-ouders. En uiteraard voor iedereen die met kinderen (en
ouders) te maken heeft: scholen, pedagogie, GGZ etc.

Sarah, dank voor het delen!
Iwanjka

PS: Ik schrijf Sarah een feedbackmail… ik begin met Het boek is
uit. _”Hulde, hulde, hulde. Geen idee of het een bestseller wordt,
maar het gaat in ieder geval de wereld veranderen. Ik heb vandaag mijn
dochter al mee laten helpen bij het eten maken, en ik heb haar niet
eerder zo zien eten, met zo weinig gedoe. En zij had heel toevallig
takjes in haar tas gedaan, daarvan hebben we een cadeautje voor mama
gemaakt, gecombineerd met oude touwtjes en slingertjes die ik her en
der opraap en verzamel… Haar eerste tipi.” _De eerste verandering
door het boek is daar…