VIJF MAANDEN CEL VOOR GOOIEN WAXINELICHTHOUDER NAAR GOUDEN KOETS * MICHA ZAT AL VIER MAANDEN * ENORME NEDERLAAG JUSTITIE IN ZAAK-LENSINK * IS DEZE UITSPRAAK EEN KEERPUNT? GAAT JUSTITIE BESEFFEN DAT HET GEEN GESTAPO IS?

Het OM staat enorm in zijn hemd in de zaak-Lensink. Nadat de advocaat-generaal enige weken geleden voor het Haagse Hof eiste dat Lensink opnieuw een jaar in de psychiatrische Goelag zou verdwijnen als ‘volledig ontoerekeningsvatbaar’, oordeelden de raadsheren dat Lensink wel degelijk volledig bij zinnen was en een celstraf verdient van vijf maanden. Vijf maanden voor wat Erwin heeft gedaan is redelijk. De vraag is nu wat er gaat gebeuren met het jaar dwangverpleging dat hij heeft moeten ondergaan op grond van door Nicole Vogelenzang in eerste aanleg vervalst ‘onderzoek’ van ‘deskundigen’. Wordt dat schadevergoeding? De nederlaag voor Justitie wordt nog groter nu Erwin zonder advocaat op de zitting verscheen en zijn verdediging geheel zelfstandig voerde. Gezien de enorme maatschappelijke commotie die Lensink veroorzaakte met zijn actie die bovendien rechtstreeks was te zien op TV

en de directe ‘aanval’ op de Gouden Koets lijkt het nauwelijks voorstelbaar dat Micha een hogere straf gaat krijgen dan Erwin. Het zou zomaar kunnen dat ze bij Justitie zijn gaan inzien dat men geen Staatspolizei is of Gestapo die vermeende ‘vijanden van de orde’ naar hartelust kan intimideren en interneren, maar dat men zich toch ook aan de wet moet houden. Wellicht speelt hier een rol dat Nicole Vogelenzang, de Haagse officier van justitie die zowel aan de knoppen zat bij de zaak-Lensink als thans in de zaak tegen Micha, thans is ontmaskerd als een rotte appel. Ze verbood Micha Kat over haar te schrijven op straffe van onmiddellijke internering -we begrijpen nu waarom- maar over andere media had ze geen controle en dus zien we haar nu verschijnen all over het internet [niburu, argusoog, steve brown, crimesite] en in de grotste krant van Nederland maar niet op een manier die ze had verwacht.

Bron Klokkenluideronline

De VN onderdeel van de Nieuwe Wereld Order en de Bilderberg groep

https://www.youtube.com/watch?v=eQ8Vksc1obs

wil de controle over het wereldwijde internet, dit zal de grootste Power Grab zijn uit hun geschiedenis. De uitvinder van internet waarschuwd ons voor de gevaren die hier aan vast kleven en ook bij FoxNews wordt gewaarschuwd dat de controle wordt overhandigd aan bureaucraten.

http://www.pakalertpress.com/2012/12/06/the-un-asks-for-control-over-the-worlds-internet/

Dat is de kop boven een groot artikel in Trouw van 30 oktober 2012, waarin de krant stilstaat bij Demminks afscheid (op 31 oktober) en de niet aflatende stroom belastende feiten en opmerkelijke wendingen in de zaak-Demmink die hem tot (maar beslist ook na) zijn laatste glas champagne blijven achtervolgen.

“Vermoedelijk niet eerder in Den Haag nam een topambtenaar met zoveel ruis afscheid als Joris Demmink (64). Dat is opmerkelijk, want in zijn lange carrière zocht de secretaris-generaal nooit de publiciteit. Tijdens zijn afscheidsronde die hem langs ondernemingsraad en ministersstaf voerde, was niettemin soms extra bewaking noodzakelijk om hem tegen elementen van buitenaf te beschermen, aldus de analyse van Trouw. Het artikel geeft daarna een overzicht van het spoor van verdenkingen en beschuldigingen dat Demmink bij zijn vertrek achterlaat.

De anti-Demmink demonstratie in Den Haag van 28 oktober
Trouw: In Den Haag werd zondag nog een demonstratie tegen Demmink gehouden, die tot dicht bij zijn woning voerde. De demonstranten wilden maar één ding: berechting van Demmink, die al jaren publiekelijk wordt beticht van ontucht met minderjarige jongens. Ook vandaag, zijn laatste (werk)dag, wordt in Den Haag geprotesteerd.

Gedekt en nooit serieus onderzocht
Trouw: De politiek en de top van het Openbaar Ministerie zouden Demmink hebben afgedekt, stellen zijn opponenten. Nooit zouden de aantijgingen tegen hem serieus zijn onderzocht. Verklaring hiervoor zou zijn dat Demmink ‘te veel’ zou weten over (ontucht)-delicten van andere hooggeplaatste Nederlanders.

Declaraties waar al menig gedeputeerde en wethouder voor is weggestuurd
Trouw: Feitelijk staat bij zijn vertrek één minnetje op zijn conduitestaat. Drie jaar terug werd zijn declaratiegedrag bekritiseerd. In twee jaar tijd spendeerde hij als gastheer 13.000 euro aan diners, lunches en goede wijnen. Dat was wat veel, vond partijgenoot en toenmalig VVD-Kamerlid Fred Teeven, de huidige staatssecretaris van veiligheid en justitie. Demmink kwam er niet door in de problemen.

Zijn ijzeren greep op het ministerie van Justitie
Trouw: Binnen het ministerie staat hij bekend als sterke persoonlijkheid. Onberispelijk, voorkomend, ongenaakbaar. Het is geen toeval dat hij zich onder drie achtereenvolgende ministers – de CDA’ers Piet Hein Donner en Ernst Hirsch Ballin en liberaal Ivo Opstelten staande heeft gehouden. De drie bewindslieden rechtten op hun beurt telkens de rug als hun secretaris-generaal in diskrediet werd gebracht.

De stortvloed aan geruchten, nooit weerlegd
Trouw: Al vijftien jaar circuleren er geruchten over vermeende ontucht door Demmink. De beschuldigingen staan in aangiftes tegen hem, in interviews, krantenadvertenties en in een aan hem gewijd boek. Vanuit zijn machtspositie zou hij ‘geestverwante’ homoseksuelen op belangrijke posten binnen zijn ministerie hebben benoemd.

Zorgde Demmink voor vrijgeleide moordenaar Marianne Vaatstra?
Trouw: Na de moord op Marianne Vaatstra zou hij de dader in het diepste geheim naar het buitenland hebben laten vertrekken, luidt een andere beschuldiging. Daarnaast is gesuggereerd dat vijf mensen in zijn directe omgeving – de ‘mysterieuze Demmink-doden’ – geen natuurlijke dood zijn gestorven.

De Demmink Doofpot
Trouw: leder justitieel onderzoek dat geen strafbare feiten van hem aan het licht brengt, wordt aangemerkt als ‘verdacht’, ‘klassenjustitie’ en ‘doofpot’. Voor zover er al onderzoeken waren, zouden deze niet onafhankelijk zijn geweest, is het verwijt. In een doofpotcultuur immers sleep je de hoogste ambtenaar van het justitie-departement natuurlijk niet voor de rechter, waarschuwen Demminks tegenstanders.

De niet aflatende rugdekking van Opstelten
Trouw: Begin oktober nam minister Opstelten zijn secretaris-generaal niet voor het eerst publiekelijk in bescherming. Aanleiding waren beweringen in het Algemeen Dagblad van enkele getuigen dat Demmink begin jaren tachtig minderjarige jongens bij een Haagse pooier afnam.
De bewindsman schreef vrijwel meteen dat de veiligheidsdienst AIVD, Rijksrecherche en Openbaar Ministerie deze en andere beschuldigingen meermalen hebben onderzocht. ‘De uitkomst (…) is steeds geweest dat er geen begin van juistheid is gebleken ten aanzien van de geruchten en aantijgingen’, herhaalde Opstelten . En: ‘Wat onderzocht moest worden, is onderzocht’.

Panorama en Gaykrant over Demmink en het Anne Frankplantsoen
Trouw: Negen jaar geleden haalden Panorama en Gaykrant bakzeil. Zij schreven dat Demmink in Eindhoven en in Praag minderjarige jongens zou hebben misbruikt. Onderzoek van de Rijksrecherche leverde niets op. De bladen moesten hun verhalen corrigeren. Een van de jongens die zou zijn misbruikt door Demmink kreeg voor het afleggen van een valse verklaring een voorwaardelijke celstraf.

Demmink zwijgt als het graf, waagt zich niet aan aanklacht smaad
Trouw: Demmink heeft in geen van alle toch zware beschuldigingen aangifte gedaan wegens smaad en laster. Zijn tegenstanders zien dit als een verkapte bekentenis. Wie publiekelijk zulke pijnlijke beschuldigingen ondergaat en hiertegen niets onderneemt, verbergt iets, of is zelfs schuldig, is hun redenatie. Demmink is consistent. Bijna tien jaar geleden al zei een woordvoerster van zijn departement dat ‘vanwege de aard van zijn functie’ aangifte door hem onmogelijk was. Dat standpunt werd enkele weken geleden herhaald, na hernieuwde beschuldigingen van derden, in het AD, tegen Demmink. Opstelten sprak van een gerichte campagne’, ingegeven ‘door een aantal personen’.

Een secretaris-generaal ‘op’ justitie kan op persoonlijke titel niet procederen, zonder dat dit gevolgen zou hebben voor zijn alledaagse functioneren, wordt binnen het ministerie de passieve opstelling van Demmink verklaard. Pas nu hij met pensioen gaat, ligt de weg voor hem open om eventueel juridische stappen tegen zijn opponenten te ondernemen.

Demmink en de manipulaties in de zaak Baybasin
Trouw: De Koerdische Turk Hüseyin Baybasin, die in Nederland een levenslange gevangenisstraf voor moord, drugshandel en gijzeling uitzit, is één van zijn voornaamste criticasters. Met zijn raadsvrouw Adèle van der Plas beweert hij dat Demmink achter zijn veroordeling zit. Zij geloven in een complottheorie: een samenzwering tussen de Turkse en Nederlandse overheid, met de secretaris-generaal als chantabele spin in het web.

Volgens Baybasin zou Demmink in 1995 in het Turkse Bodrum met een minderjarige jongen ontucht hebben gepleegd. Ook zou de topambtenaar de strafzaak tegen Baybasin hebben beïnvloed. Tot aan de Hoge Raad kreeg Baybasin nul op het rekest. Zijn hoop is nu gevestigd op het herzieningsverzoek dat bij dit hoogste rechtscollege is ingediend.

De bewering dat Demmink na 1986 niet meer in Turkije is geweest
Trouw: Demmink zegt dat hij alleen in 1975 en 1986 in Turkije is geweest. Bewijzen van het tegendeel zijn er niet ( Trouw heeft blijkbaar deze gegevens nog niet gezien). Twee Turkse mannen, die eerder zonder resultaat aangifte deden tegen Demmink, zouden in 1995, toen zij twaalf en veertien jaar waren, door de Turkse politie zijn geronseld, naar een hotelkamer gebracht en daar door Demmink zijn verkracht. De vermeende slachtoffers dienden een week geleden bij het gerechtshof in Den Haag een beklagschrift in, met als doel dat de secretaris-generaal alsnog hiervoor wordt vervolgd.

De niet aflatende strijd van advocate Adèle van der Plas om Demmink zich voor de rechter te laten verantwoorden
Trouw: Raadsvrouw Van der Plas vecht ook anderszins voor haar cliënten, en tegen Demmink. Volgens Van der Plas laten de Nederlandse media de kwestie rond de secretaris-generaal bewust rusten. Enkele weken geleden reisde de advocaat met oud-rechercheur Sjaak Langendoen (hij speelde een belangrijke rol in de zogenoemde IRT-affaire) naar de Verenigde Staten om voor de zogeheten Helsinki Commissie van het Amerikaanse congres een verklaring af te leggen. Hierin uitte zij kritiek op het justitiële systeem in Nederland. Dat zou volgens haar zaken als kinderprostitutie en pedofilie in de hand werken. Dat de media zich in de kwestie rond Demmink zouden laten muilkorven, draagt hieraan bij, stelde Van der Plas.

De door velen verketterde onderzoeksjournalist Micha Kat, die toch ‘puik werk’ heeft geleverd
Trouw: De journalist Micha Kat behoort eveneens tot de felste tegenstanders van Demmink. Kat werd dit jaar veroordeeld voor het bekladden van diens huis. Tegelijkertijd was hij een belangrijke bron voor een boek over de secretaris-generaal, het onlangs verschenen ‘De Demmink Doofpot’ van de oprichter van gebiedsontwikkelaar Chipshol, Jan Poot.

De kruistocht en de advertenties van Jan Poot
Trouw: Deze inmiddels 88-jarige ondernemer voert al jaren een kruistocht tegen Demmink. Met zijn zoon Peter beschouwt hij de topambtenaar als de kwade genius in de ‘grondoorlog’, die hij al twintig jaar tegen de Staat voert over dure grond bij Schiphol. Volgens Poot is Demmink verantwoordelijk voor het vervangen van drie rechters in Haarlem, die op het punt stonden Chipshol een hoog schadebedrag toe te kennen. Poot noemt het onbegrijpelijk dat Demmink op het ministerie kon aanblijven, terwijl zijn naam als veronderstelde ontuchtpleger de ronde doet. De ondernemer plaatste, ook in Trouw, meermalen advertenties waarin hij ageerde tegen het aanblijven van Demmink.

De ingezonden brief aan NRC van Media-advocaat Matthijs Kaaks
Trouw: In NRC Handelsblad verscheen op 23 oktober een brief van ‘media’-advocaat Matthijs Kaaks. Hij stelde dat minister Opstelten de rol van de journalist als publieke waakhond minacht door voorbij te gaan aan de publicaties over Demmink in het AD. Opmerkelijk aan de brief van Kaaks was dat hij een van de raadslieden is van Chipshol.

Bron JDTV

We zien veel paniek in de (financiele) wereld. Wat is er gebeurd en hoe zal dit eindigen? Welke mensen zijn er verantwoordelijk en hoe en waarom kan dit gebeuren?
Met deze video’s probeer ik tot antwoorden op deze vragen te komen.
Deel 2: http://youtu.be/p5RVOwjETEQ

De video bestaat uit 14 delen. De opbouw:
Financiele crises, armoede, verdeling macht, media invloed, oorlog, genootschappen/groeperingen, globale problemen, bewegingen naar de toekomst, oplossing?

De video is door een niet professional gemaakt, dus kijk en oordeel vooral de informatie Wees a.u.b niet te kritisch op de ondertiteling of overgangen. Ik weet dat dit beter zou kunnen. Perfectie vraagt simpelweg te veel tijd.

The super-heavy Tareq 901 submarine, which was repaired by Iranian experts, and Sahand destroyer were successfully launched on Tuesday on the order of Leader of Islamic Revolution Ayatollah Seyyed Ali Khamenei.

Iranian Navy Commander Admiral Habibollah Sayyari said on May 29 that the entire overhauling process had been done by Iranian experts.

“The country of origin had failed to deliver plans of the submarine’s parts and was insisting to repair the sub in its own basins. However, the Iranian Navy has now developed the plans anew and has acquired a much significant expertise in the overhaul of the kilo-class submarines. With such a success Iran is among a handful of countries which can overhaul such submarines,” Sayyari said.

“Anti-radar systems, wings, pneumatic systems, compressed air systems, pumps and sensors, telecommunication systems, propelling systems, and engine parts were among the parts repaired in the project all by Iranian engineers. This shows that Iran can achieve its goals by all means,” said Rear Admiral Abbas Zamini, the manager of the project.

In recent years, Iran has made great achievements in the defense sector and gained self-sufficiency in essential military hardware and defense systems.

The country has repeatedly made it clear that its military might is merely based on the state’s defense doctrine of deterrence and that it poses no threat to other countries.

bron Before its News

Dat blijkt dinsdag uit de begroting van ‘De Koning’, die is opgenomen in de miljoenennota. De lichte toename houdt verband met de stijging van de consumentenprijsindex. De uitkering bestaat uit een inkomen en een onkostenvergoeding.

Het hele koningshuis kost volgend jaar 39,9 miljoen euro. Dat is een kleine stijging: voor dit jaar staat het koningshuis voor 39,7 miljoen euro in de boeken.

Voor ‘functionele uitgaven’ is 27 miljoen euro bestemd, nipt minder dan dit jaar. Hieronder vallen onder meer personeelskosten, het gebruik van het regeringsvliegtuig, het in stand houden van het rijtuigenpark en faciliteiten als verwarming en verlichting van de paleizen.

Voor zaken als de Rijksvoorlichtingsdienst en het Kabinet der Koningin (dat onder andere het contact tussen het staatshoofd en de regering onderhoudt) is bijna 5,7 miljoen euro begroot.

© Gelderlander 2012

Hieronder publiceren wij de aanklacht die Erwin Lensink bijna en jaar geleden, op 14 april 2010 tegen de familie Amsberg heeft ingediend.

In geval u hem wilt ondersteunen kunt u zich opgeven als medeklager. Dat kunt u doen door middel van een korte brief met de vermelding: ‘Ik (uw naam en adres) ondersteun de aanklacht van Erwin Lensink van 14 april 2010, ingediend bij de politie te Lichtenvoorde.’ Gelieve de brief aangetekend te versturen naar de advocaat van Erwin Lensink, mr. Mariëlle van Essen, Korver en van Essen advocaten, Herengracht 462, 1017 CA Amsterdam.

Aanklacht 14 april 2010 zoals ingediend door Erwin Lensink bij de politie in Lichtenvoorde :

1. Koning Willem I heeft zichzelf tot absoluut soeverein vorst benoemd (dictator)

2. Wilhelmina is of was geen dochter van Willem III en daarmee geen wettige en rechtmatige efgenaam voor de troonopvolging

3. Bernhard Zur Lippe Biesterfeld heeft hoogverraad gepleegd van de Nederlandse Strijdkrachten voor aanvang van de Tweede Wereldoorlog (onder meer directe familieleden als mijn grootvader op de Grebbe)

Ik doe aangifte van diefstal (Wetboek van Strafrecht artikel 310), hoogverraad (Misdrijven tegen de veiligheid van de Staat, Wetboek van Strafrecht artikel 92-107a) en oplichting (Wetboek van Strafrecht, artikel 326) door de volgende daders:

• Beatrix Wilhelmina Armgard von Amsberg — Zur Lippe Biesterfeld (geboortedatum: 31-1-1938 / geboorteplaats: Baarn)

• Willem Alexander Claus George Ferdinand von Amsberg (geboortedatum: 27-4-1967 / geboorteplaats: Utrecht)

• Maxima von Amsberg — Zorreguieta (geboortedatum: 17-5-1971 / geboorteplaats: Buenos Aires)

Bij deze wil ik de Wet Lidmaatschap Koninklijk Huis ter discussie stellen. Bij deze wil ik de leden van het Koninklijk Huis beschuldigen van het onrechtmatig, onwetmatig en bovenal op onrechtvaardige (criminele) wijze verkrijgen, behouden en uitbreiden van macht, rijkdom en status door middel van grove schending(en) van de burger- en mensenrechten.

De volgende drie hoofdargumenten, criminele, valse en onrechtmatige daden en gebeurtenissen zijn hierbij van belang:

1. Koningin Wilhelmina (geboortedatum: 31 augustus 1880 / geboorteplaats: Den Haag) is of was niet de dochter van Koning Willem III, maar van de heer S.M.S. de Ranitz en daarmee niet de rechtmatige erfelijke troonopvolg(st)er volgens de wetten van Koning Willem I en/of de Nederlandse Grondwet van 1848 (Thorbecke).

2. Koning Willem I heeft zichzelf onrechtmatig, onrechtvaardig en op criminele wijze uitgeroepen tot absoluut soeverein vorst (koning = dictator) in strijd met de soevereiniteit van de Staten-Generaal van de Republiek der Verenigde Nederlanden, bekrachtigd door de (inter)nationale verdragen; Acte van Verlatinghe (Nederlandse onafhankelijkheidsverklaring) van 26 juli 1581, het Eeuwig Edict (12 februari 1577), de Unie van Utrecht (23 januari 1579), de Justificatie of Deductie van 1587, de Vrede van Münster (15 mei 1648) en het Eeuwig Edict van 1667.

3. Het hoogverraad door Bernhard Zur Lippe-Biesterfeld van de Duitse democratische rechtstaat (Nacht Zur Lange Messen) en bovenal het hoogverraad van Bernhard Zur Lippe-Biesterfeld en de koninklijke leden van de Hoge Raad van Adel (Koningin Juliana & Koningin Wilhelmina) voor aanvang van en tijdens de Tweede Wereldoorlog van de Nederlandse Staat en de Nederlandse strijdkrachten en het verzet der L.O./L.K.P.

Eveneens is er hier duidelijk sprake van een voortdurend delict, namelijk een strafbaarstelling van een verboden toestand volgens de Nederlandse Grondwet van 1848, de Nederlandse Grondwet van 1983 en de Acte van Verlatinghe (Nederlandse onafhankelijkheidsverklaring) van 26 juli 1581. Artikel 42 van de Nederlandse Grondwet betreffende de onschendbaarheid van de Koning is derhalve niet van toepassing sinds het overlijden van Koning Willem III en zelfs in strijd met de eerste tien artikelen van de Nederlandse Grondwet.

Naar mijn mening is de Wet Lidmaatschap Koninklijk Huis op onrechtmatige en dus criminele wijze ingevoerd. Op welke rechtvaardige, historische en/of rechtmatige gronden kon Koning Willem I immers een absolute monarchie het Koninkrijk der Nederlanden ten faveure van hemzelf en zijn familie uitroepen?

Op 2 december 1813 heeft Koning Willem I zichzelf tot absoluut soeverein vorst (dictator) van het Soeverein Vorstendom der Verenigde Nederlanden uitgeroepen. Dit is in strijd met de historische wetten en de Acte van Verlatinghe (Nederlandse onafhankelijkheidsverklaring) van 26 juli 1581 van de stadhouder Willem van Oranje-Nassau en de soevereine Staten-Generaal van de Republiek der (Zeven) Verenigde Nederlanden, bekrachtigd door het internationale verdrag de Vrede van Münster (15 mei 1648) tussen de Staten-Generaal van de Republiek der Verenigde Nederlanden en Spanje, waarbij de Nederlandse Staat(en) onafhankelijk en soeverein werd verklaard.

Op 30 november 1813 zette Koning Willem I na achttien jaar weer voet op de Nederlandse bodem vanaf een Engels fregat. In Londen was hij per brief uitgenodigd om als “soeverein vorst” de regering op zich te nemen. De brief was afkomstig van het driemanschap van 1813 (de Haagse notabelen Gijsbert Karel van Hogendorp, Frans Adam van der Duyn van Maasdam en Leopold van Limburg Stirum), maar feitelijk was dit slechts het excuus voor de staatsgreep, die door de Engelse geheime dienst in opdracht van de Britse Minister van Buitenlandse Zaken Castlereagh werd uitgevoerd.

Op 23 mei 1802 sluiten Frankrijk en Pruisen een verdrag, waarbij het vorstendom Fulda en een aantal andere gebieden aan voormalig stadhouder Willem V wordt toebedeeld. In december 1801 schreef Willem V de brieven van buitenplaats Oranienstein, waarin hij de Bataafse Republiek als wettig erkende. Hiermee deed hij afstand van al zijn rechten als erfstadhouder en voldeed de stadhouder aan de door Napoleon Bonaparte gestelde voorwaarden voor het verkrijgen van een schadeloosstelling. De erfprins Willem Frederik (Koning Willem I) en voormalig stadhouder Willem V aanvaardde van Napoleon de soevereiniteit over vorstendom Fulda als schadeloosstelling voor de in 1795 toegepaste verbeurdverklaringen in de Nederlanden.

De Franse Revolutie is begonnen met het verzet op 5 mei 1789 van de Derde Kamer van de Franse Volksvertegenwoordiging en had uitdrukkelijk niet het doel tot een hernieuwde dictatuur van de adel. Koning Willem I heeft alleen al hoogverraad gepleegd door samenwerking met Napoleon Bonaparte en de acceptatie van het vorstendom Fulda en gebieden als schadeloosstelling.

De Franse Revolutie was daarbij een politieke omwenteling in het laatste decennium van de 18e eeuw waarbij de Franse monarchie werd vervangen door een republiek. De macht en de privileges van adel en geestelijkheid werden teruggedrongen ten gunste van de geletterde burgerij. Als beginpunt geldt juni 1789, toen na meer dan 175 jaar de Staten-Generaal bijeen werden geroepen en op 14 juli de staatsgevangenis van Parijs, de Bastille, werd bestormd. Als einde van de revolutie beschouwt men de staatsgreep op de ’18e Brumaire’ in 1799 van Napoleon Bonaparte.

De Bataafse Republiek werd na de Bataafse Revolutie uitgeroepen op 19 januari 1795, één dag nadat stadhouder Willem V naar Engeland was gevlucht. Het grondgebied was gelijk aan dat van de gewesten van de voormalige Republiek der Zeven Verenigde Nederlanden.

De omwenteling van 1795 was in feite een herhaling van de omwenteling van de Patriotten, die in 1787 met behulp van een Pruisisch interventieleger was onderdrukt. Veel leiders van de Bataafse Republiek waren Patriottische politici, die in 1787 naar Frankrijk waren uitgeweken. Nu kregen zij, met Franse steun, de kans om alsnog hun idealen te verwezenlijken. In tegenstelling tot Frankrijk kreeg de nieuwe Republiek geen terreurregime of schrikbewind. In de Republiek stonden democratische principes hoog in het vaandel. De Nationale Vergadering, de eerste Nederlandse volksvertegenwoordiging, kwam op 1 maart 1796 voor de eerste maal in zitting bijeen.

In tegenstelling tot Frankrijk, waar de Franse Revolutie snel radicaliseerde en de guillotine overuren draaide, werden de revolutionaire veranderingen in de Bataafse Republiek relatief vreedzaam doorgevoerd. Het land was al tweehonderd jaar een republiek, en had dan ook maar weinig tegenstribbelende edelen die anders misschien ‘ingekort’ moesten worden.

Een klein deel van de Nederlandse adel gaat terug op middeleeuws adeldom, de zogenaamde bloed- of zwaardadel. Een voorbeeld van Noblesse d’épee (zwaardadel) zijn de grafelijke geslachten Van Rechteren en Bentinck, tevens de enige geslachten opgenomen in de Almanach de Gotha. De Almanach de Gotha is een almanak van adellijke geslachten die voor het eerst verscheen in 1763. In 1795 werden onder invloed van de denkbeelden van de Franse revolutie in de Nederlanden de standen en daarmee de adel afgeschaft.

Koning Willem I stelde onrechtmatig, onrechtvaardig en op criminele wijze bij soeverein besluit (24 juni 1814 nr. 10) de Hoge Raad van Adel (Collegie van Heraldiek) in. In de Grondwet werd vastgelegd dat adeldom zou worden verleend door de Koning Willem I. Bij soeverein besluit (13 februari 1815, nr 60) werd bepaald op welke manieren adeldom verleend zou kunnen worden en enkele jaren later uitsluitend door erkenning, inlijving of verheffing. De term erkenning heeft betrekking op inheemse adel van vóór 1795, inlijving op oorspronkelijk buitenlandse adel, terwijl met verheffing geheel nieuwe adel werd gecreëerd.

De constitutie van 1814 onder leiding van Van Hogendorp voor een nieuwe Grondwet liet de absolute macht aan de Koning Willem I. Deze absolute soevereine macht had Koning Willem I min of meer opgedrongen aan en geëist van het driemanschap onder leiding van Van Hogendorp, dat zichzelf het Voorlopig Bewind noemde, als voorwaarde om naar Nederland terug te keren als vorst. Het bestuur over de financiën, buitenlandse betrekkingen, het land, de koloniën en de vloot kwam op die chantabele wijze allemaal in de portefeuille van de absoluut soeverein vorst. Men sprak van “restauratie”, maar in werkelijkheid werd een aantal waardevolle vernieuwingen die in de Franse tijd waren doorgevoerd, ongedaan gemaakt.

Zeshonderd zorgvuldig geselecteerde en “benoemde notabelen” kregen in maart 1814 een oproep over het ontwerp van de nieuwe grondwet hun stem uit te brengen. Eerder had de vorst (dictator) zelf op 14 februari al 600 personen aangewezen om deel uit te maken van een Grote Vergadering van Notabelen. Deze vergadering moest zich op 29 maart in de Nieuwe Kerk te Amsterdam uitspreken over de ontwerp-Grondwet. Van de 600 uitverkorenen verschenen er 474. Sommigen bleven weg vanwege persoonlijke omstandigheden of ziekte (liefst 60 personen), terwijl drie benoemden al overleden waren. Een enkeling had geen vertrouwen dat vrijelijk over het ontwerp gesproken kon worden, en vreesde alleen ‘ja’ of ‘nee’ te mogen zeggen. Het ontwerp werd met 448 tegen 26 stemmen aangenomen. Enkele katholieken vreesden overheersing door de Hervormden en wezen het ontwerp af. Een dag later werd Willem door de vergadering van notabelen ingehuldigd als soeverein vorst.

In de laatste maanden van 1814 en de eerste van 1815 werd de eenwording van de Nederlanden met België en Luxemburg in Wenen besproken tijdens het beroemd geworden congres van de Europese leiders. De Conferentie van Wenen werd abrupt afgebroken na het bericht, dat Napoleon Bonaparte van het eilandje Elba was ontsnapt. Op 18 juni 1815 lagen de legers rondom Waterloo en Napoleon Bonaparte had haast, want zolang de Pruisen niet waren gearriveerd, had hij alleen de westelijke geallieerden tegenover zich staan. Nog voordat deze slag bij Waterloo plaatsvond, had Koning Willem I (dictator) zich al vast uitgeroepen tot koning over het grote Nederland: België en Luxemburg incluis, een daad die later door de Europese staatshoofden werd bekrachtigd.

De inhuldiging van Koning Willem I in Brussel was geen feestelijke gebeurtenis. De verschillen tussen beide landen waren groot. Dat bleek wel tijdens de stemming over de nieuwe grondwet, die na de eenwording noodzakelijk werd. De beide kamers van de Staten-Generaal, waarvan alle leden benoemd door Koning Willem I, keurden het ontwerp unaniem goed.

Anders ging dat in België, waar het grondwetsvoorstel bij gebrek aan een parlement werd voorgelegd aan 1604 notabelen. Van hen brachten 1323 personen inderdaad een stem uit: 527 waren voorstander en 796 stemden tegen. Een duidelijke meerderheid wees het grondwetsontwerp dus af.

Koning Willem I (dictator) bedacht een sluwe valse oplossing voor de patstelling, die nu was ontstaan. Koning Willem I bestudeerde de tegenstemmen en ontdekte dat 126 stemmers als belangrijkste bezwaar de bepalingen over de godsdienst hadden genoemd. Deze 126 tegenstemmers werden ineens geacht door deze bepalingen voorgestemd te hebben en diegenen, die geen stem hadden uitgebracht, werden opeens ook bij de voorstemmers meegeteld. Op deze wijze werd een ruime meerderheid, die het grondwet – ontwerp afwees opeens een door de dictator gecreëerde meerderheid voor het grondwet — ontwerp.

Vanaf 1813 voerde Willem Frederik van Nassau-Dietz (valselijk Oranje-Nassau) de titel van absoluut soeverein vorst over de Nederlandse Staat. Deze Willem Frederik van Nassau-Dietz (24 augustus 1772-12 december 1843) stamt af via zijn voorvaderen van uiteindelijk Ernst Casimir (22 december 1573 — 2 juni 1632), graaf van Nassau-Dietz. De vader van Ernst Casimir, graaf van Nassau-Dietz is Jan VI van Nassau-Dillenburg (22 november 1535 — 8 oktober 1606).

Deze Jan VI van Nassau-Dillenburg verliet de Nederlanden in 1580 nota bene omdat hij zich niet kon vinden in de Fransgezinde politiek van zijn broer Willem van Oranje-Nassau. Stadhouder Willem van Oranje-Nassau en Jan VI van Nassau-Dillenburg hadden diepgaande religieuze en politieke meningsverschillen. Daarmee stammen Koning Willem I, Koning Willem II en Koning Willem III zeker niet af van rebellenleider Willem van Oranje-Nassau. Het elfde kind van Jan VI van Nassau-Dillenburg, de broer van stadhouder Willem van Oranje-Nassau was Ernst Casimir, graaf van Nassau-Dietz.

Koning Willem I kan dan ook beschouwd worden als een verlicht despoot. Despotisme is een regeringsvorm, waarbij één persoon of een kleine groep personen absolute macht heeft, die naar willekeur kan worden toegepast. Het gaat hierbij dus om een autocratie, oligarchie, tirannie of dictatuur. Er is geen mogelijkheid voor discussie, er is geen volksvertegenwoordiging en er zijn geen politieke partijen. Kritiek en verzet wordt afgestraft. Een verwante term is het verlichte despotisme. De oorsprong van deze staatsvorm ligt in de Verlichting, een politiek-filosofische vorm in de 18e Eeuw.

Bij het verlicht despotisme voerden absolute monarchen sociaal politieke hervormingen door in hun rijken, dus was er sprake van een totalitaire dictatuur. Deze totalitaire dictatuur heeft een ondemocratisch karakter, waarbij er geen of onvoldoende scheiding is van de machten: de wetgevende macht, de rechterlijke macht en de uitvoerende macht.

In de meeste dictaturen is er sprake van systematische onderdrukking van tegenstanders van de dictator en andere andersdenkenden, bijvoorbeeld door ze gevangen te nemen of zelfs te vermoorden. Een onafhankelijke rechtspraak waarop men een beroep kan doen is misschien in de theorie nog aanwezig, maar in de praktijk is deze uitgeschakeld en ondergeschikt aan de wil van de dictator. Vaak komen dictaturen tot stand door een (militaire) staatsgreep of een burgeroorlog.

Koningin Wilhelmina stamt echter niet af van Koning Willem III en dus ook niet van Koning Willem I, zoals in de Nederlandse Grondwet voor erfopvolging van de troon vermeld staat. Koningin Wilhelmina is een dochter van Emma van Waldeck-Pyrmont en S.M.S. de Ranitz. Het huwelijk tussen Koning Willem III en Emma van Waldeck-Pyrmont is onder valse voorwendselen gesloten om voort te borduren op de valse beloning van het instellen van een dictatorschap door Koning Willem I en consorten.

Ik stel dat de Koninklijke familie onwettig c.q. onrechtmatig haar rol vervult in de Nederlandse samenleving. Tevens stel ik dat zij onrechtmatig gelden uit de Nederlandse staatskas ontvangen. Uit feiten is mij bekend, dat de huidige koninklijke familie niet de rechtmatige troonopvolgers zijn. Naar mijn mening is dit middels een dna – onderzoek aan te tonen en onomstotelijk overtuigend te bewijzen. Ik vind dit diefstal, hoogverraad en oplichting en doe derhalve aangifte.

Daarbij is voor mij de spreekwoordelijke druppel, die de emmer doet overlopen, het hoogverraad van de Nederlandse en Binnenlandse Strijdkrachten en dus wederom onder meer mijzelf en mijn familie voor aanvang van de Tweede Wereldoorlog voor de Nederlandse natie door Bernhard Zur Lippe-Biesterfeld. Bij beide families waren vele familieleden (minimaal circa twintig van de families Zur Lippe-Biesterfeld / van Waldeck-Pyrmont) actief en zeer fanatiek betrokken bij het Nazi-regime en bekleden hoge functies bij de SS en andere soortgelijke organisaties tot het einde van de Tweede Wereldoorlog.

Bij deze wil ik een aanklacht indienen en Prins Bernhard beschuldigen van actief hoogverraad van de Nederlandse Strijdkrachten en landverraad (Wetboek van Strafrecht artikel 92-107a).

In deze aanklacht wil ik de Wet Lidmaatschap Koninklijk Huis ter discussie stellen. Bij deze wil ik de leden van het Koninklijk Huis beschuldigen van onrechtmatig en bovenal op onrechtvaardige (criminele) wijze verkrijgen, behouden en vergroten van macht, rijkdom en status.

Willem van Oranje en de Staten-Generaal hebben op verschillende wijze, onder meer met de Justificatie of Deductie, de soevereiniteit uitgeroepen van een democratische rechtstaat, de Staten, de Republiek der (Zeven) Verenigde Nederlanden (Verenigde Provinciën).

Daarbij is Koning Willem I op geen enkele wijze familie of nazaat van Willem van Oranje en kon dientengevolge op geen enkele rechtmatige, historische of rechtvaardige wijze aanspraak maken als machthebber van Nederland en in feite een dictatuur instellen.

Op deze wijze is de Trias Politica, te weten de wetgevende, uitvoerende en controlerende macht op dit moment gedwongen om mijn aanklacht in mijn contra onderzoek op serieuze en rechtvaardige wijze te behandelen en strafrechtelijk te onderzoeken. De uitkomst kan naar mijn mening niet anders zijn, dan dat alle leden van het Koninklijk Huis abductie doen van hun oneerlijke recht op macht via de onrechtvaardige onrechtmatige ondemocratische Wet Lidmaatschap Koninklijk Huis op hun macht en status en een deel van hun ongelijkwaardige rijkdom en dat de ceremoniële vacature functie wellicht op democratische wijze in de toekomst met een bepaalde maximum termijn wordt ingevuld.

Inmiddels zijn door mij ook andere zaken geconstateerd, namelijk:

• Dat mijn grootouders en overgrootouders actief betrokken waren bij het verzet der L.O. en de verdediging van Nederland bij de Nederlandse Strijdkrachten tijdens de Tweede Wereldoorlog.

• Dat het faillissement (of gedwongen verkoop) van de boerderij `t Hinkamp/`t Heenkamp van mijn grootvader en mijn ouders onrechtvaardig is en voor een belangrijk deel de waarschijnlijk directe of indirecte belangrijkste oorzaak (kans minimaal 10) van het overlijden van mijn moeder bij zelfdoding.

Wijlen Prins Bernhard Zur Lippe Biesterfeld heeft mijn grootvader Gerrit Willem (Gerhard) L., Marcelis Adolf (Max) de Vries en andere Nederlandse Strijdkrachten lafhartig verraden. Tijdens de strijd om de Grebbeberg kwamen 424 man om het leven, waaronder Marcelis Adolf de Vries op 13 mei 1940. In totaal kwamen circa 2300 Nederlandse militairen om het leven tijdens de Duitse invasie in mei 1940. Verder hebben Prins Bernhard Zur Lippe Biesterfeld en Erfprins Zur Waldeck Pyrmont de democratische Duitse rechtstaat met actieve betrokkenheid verraden bij de Nacht der Lange Messen.

De adel en de bankiers hebben dan ook een grote belangrijke rol gehad bij het aan de macht brengen van Adolf Hitler, de Nazi partij in Duitsland en Mussolini in Italië en het omver werpen van de democratische Europese rechtstaten. De instelling van de Hoge Raad van Adel door Koning Willem I en het zichzelf uitroepen tot absoluut soeverein vorst is in strijd met de Acte van Verlatinghe (Nederlandse soevereiniteitsverklaring en onafhankelijkheidsverklaring), het Eeuwig Edict, de Vrede van Münster, de Justificatie of Deductie en de Unie van Utrecht.

Op geen enkele wijze heeft de huidige Nederlandse “koninklijke familie” recht op hun huidige status, macht en rijkdom. Daarmee beschuldig ik de leden van het Koninklijk Huis rechtmatig, rechtvaardig, moreel en in historisch perspectief van hoogverraad, landverraad, politieke corruptie, diefstal en als criminele organisatie, namens de Nederlandse samenleving en de Nederlandse democratische rechtstaat.”

Bron Mo Kijkt Verder